Κορμί χαμένο αγαπάω και μου ‘χει πάρει τα μυαλά γι αυτήν τα νιάτα μου σκορπάω γι αυτήν θα βρω κάνα μπελά Κάθε πρωί την καταριέμαι κάθε νυχτιά τη συγχωρώ από τα χείλη της κρεμιέμαι και στο σκοτάδι προχωρώ Ψέματα πάντοτε μου λέει και δε με παίρνει στα σοβαρά μα με τα χάδια της με καίει και με τινάζει στη χαρά Χρήστος Νικολόπουλος - Λευτέρης Παπαδόπουλος